Ο Aaron Copland (1900-1990), συνθέτης, δάσκαλος σύνθεσης, μουσικός συγγραφέας και μαέστρος, έχει αποκληθεί «ο πρύτανης των αμερικανών συνθετών». Οι ανοιχτές, ρευστές, αδιόρατα μεταβαλλόμενες αρμονίες του ανακαλούν αυτό που από πολλούς θεωρείται ως ο αντιπροσωπευτικός ήχος τής αμερικανικής μουσικής, παραπέμποντας στο αχανές αμερικανικό τοπίο και στο πνεύμα των πιονιέρων. Τρία χρόνια νεανικών σπουδών τού Κόπλαντ στο Παρίσι, κοντά στην περίφημη δασκάλα Nadia Boulanger, του ενστάλαξαν ένα ζωηρό ενδιαφέρον για τον ευρωπαϊκό μοντερνισμό αλλά και τη δική της εκλεκτική προσέγγιση στη μουσική. Μετά την επιστροφή του στην Αμερική, ωστόσο, επιδίωξε ένα πιο προσιτό «λαϊκό» ύφος, και στη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης των χρόνων τού ’30 δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει στοιχεία τής δημοφιλούς μουσικής για ν’ απευθυνθεί σε ένα ευρύτερο κοινό. Εκτός από τα μπαλέτα και τα ορχηστρικά του έργα, έγραψε μουσική και σε πολλά άλλα είδη, περιλαμβανομένης φωνητικής μουσικής και μουσικής για τον κινηματογράφο.
Από τη δεκαετία τού ’40 ο Κόπλαντ άρχισε να δίνει μεγαλύτερη προσοχή σε συνθέτες όπως ο Στραβίνσκι, ο Σαίνμπεργκ και ο Πιερ Μπουλέζ, πράγμα που τον ενέπνευσε να δοκιμάσει σειραϊκές τεχνικές σε ορισμένα έργα του, αλλά υποταγμένες πάντα σε μια ευρύτερη μελωδική και αρμονική πρόθεση. Επέμενε να χρησιμοποιεί λαϊκές μουσικές φόρμες, εισάγοντας βαθμιαία ρυθμικές και αρμονικές περιπλοκές, «σπάζοντας» παραδοσιακές μελωδίες και τροποποιώντας τα μετρικά πρότυπα και τις τονικές αξίες. Πάνω απ’ όλα, διατήρησε την αμερικανική ατμόσφαιρα μέσω αυτού που ο μουσικολόγος Elliott Antokoletz ονόμασε «συντηρητικό χειρισμό των ανοιχτών διατονικών αντηχήσεων» που δίνει μια «βουκολική ποιότητα» στη μουσική. Όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά είναι εμφανή στη διασημότερη σύνθεση του Άαρον Κόπλαντ —που παρουσιάζουμε εδώ, μαζί με άλλα τρία αντιπροσωπευτικά του έργα, από την London Festival Orchestra σε διεύθυνση Ross Pople— κι ένα από τα πιο δημοφιλή έργα σύγχρονης μουσικής: την Άνοιξη στα Απαλάχια (διακριτικός υπαινιγμός στην Ιεροτελεστία τής Άνοιξης;), μπαλέτο που παρήγγειλε το 1944 στον Κόπλαντ η Martha Graham. Αξιοπαρατήρητη είναι επίσης στο Σεξτέτο η οργανική ενσωμάτωση τζαζ στοιχείων, όπως και ο μοναχικός μονόλογος της τρομπέτας που διαπερνά της σιγή τής νύχτας στο Quiet City, γραμμένο σαν θεατρική μουσική για ένα έργο του Μπέρναρ Σω.
1. Appalachian Spring………………………………………………………………...26:27
Sextet (for String Quartet, Clarinet and Piano). …………………………………….15:34
2. Allegro vivace…………………………………………………………………….... 04:40
3. Lento……………………………………………………………………………….. 04:54
4. Finale…………………………………………………………………………………06:00
5. Quiet City……………………………………………………………………………10:08
Two Pierces for String Orchestra…………………………………………………..09:18
6. Lento molto…………………………………………………………………………. 05:20
7. Rondino………………………………………………………………………………03:58
